Monday, May 22, 2017

நாம் ஏன் இப்படி இருக்கிறோம்?


சதா முணுமுணுத்துக்கொண்டு
எப்போதும் துணிகளை மடித்துக்கொண்டு
எதையாவது சுத்தம் செய்துகொண்டு
யாரையாவது சபித்துக்கொண்டு
எதையாவது அடைய முயற்சித்துக்கொண்டு
எதனிடமாவது தோல்வியடைந்துகொண்டு
எப்போதும் நம்மை நிரூபித்துக்கொண்டு
ஒரு சிகரெட்டைப்போல எரிந்துகொண்டு
தேவையற்ற பொருட்களால் நம் தனிமையை நிரப்பிக்கொண்டு
யாரிடமாவது நம்மைப் பிணைக்க முயற்சித்துக்கொண்டு
ஒரு அபத்தமான சினிமாவின் முதல் காட்சியைப் பார்த்துக்கொண்டு
கடற்கரையில் கூட்டத்தோடு கூட்டமாய் நின்றுகொண்டு
நம் குழந்தைகளை சந்தேகித்துக்கொண்டு
நம் வீட்டிலேயே திருடிக்கொண்டு
கண்ணாடியின் முன் சுயமைதுனம் செய்துகொண்டு
மலிவான பொருட்கள் எங்கே கிடைக்கின்றன என்று எப்போதும் யோசித்துக்கொண்டு
பொறுக்கிகளுக்குப் பயந்துகொண்டு
புகழுள்ள மனிதர்களை அனாவசியமாய்த் தெரிந்துகொண்டு
சதா எதேனும் ஒரு நோயைப்பற்றி பேசிக்கொண்டு
எப்போதும் பருவநிலையினைப் பற்றி புகார் செய்துகொண்டு
சிறிய வருமானத்திற்கான சிறிய கணக்குகள் எழுதிக்கொண்டு
அதிர்ஷ்டத்தின் வருகையை எதிர்நோக்கிக்கொண்டு
யாருடைய சாவுக்காவது காத்துக்கொண்டு
நமது தூக்குக் கயிற்றின் உறுதியைச் சோதித்துக்கொண்டு
முட்டாள்களின் கவிதையைப் படித்துக்கொண்டு
குடிக்கும்போது அழுதுகொண்டு
புணர்ச்சியில் வேறு யாரையோ நினைத்துக்கொண்டு
அடுத்த முதல்வர் யார் என்று யோசித்துக்கொண்டு
சிறுவர்களையும் சிறுமிகளையும் ரகசியமாக முத்தமிட்டுக்கொண்டு
பௌர்ணமி தினங்களில் மனம் உடைந்து அழுதுகொண்டு
எதையாவது தொலைத்துக்கொண்டு
எதையாவது தேடிக்கொண்டு
தவறான முடிவுகளுக்காக வருந்திக்கொண்டு
தவறிப்போன சந்தர்ப்பங்களுக்காக ஏங்கிக்கொண்டு
யாருடைய அன்புக்காகவாவது ஏங்கிக்கொண்டு
யாரையாவது இணங்கச் செய்துகொண்டு
கடன் கொடுப்பவர்களிடம் நட்பு பாராட்டிக்கொண்டு
சிறிய தவறுகளுக்கு பெரிய தண்டனைகள் கொடுத்துக்கொண்டு
பிறரது கடிதங்களைத் திருடிப் படித்துக்கொண்டு
தன் வழியே போகும் எறும்புகளை நசுக்கி அழித்துக்கொண்டு
கூண்டுகளில் பறவைகளை அடைத்து வைத்துக்கொண்டு
போலிக் கடவுள்களிடம் கண்ணீர் சிந்திக்கொண்டு
எதிர்காலத்தை அவ்வளவு உறுதியாய் திட்டமிட்டுக்கொண்டு
தூக்க மாத்திரைகளை விழுங்கிக்கொண்டு
மற்றவர்களின் கடமைகளை நினைவூட்டிக்கொண்டு
நமது இயலாமையை மறைக்க யாரையாவது சவுக்கால் அடித்துக்கொண்டு
பூனைகளுக்கு உணவுதர மறுத்துக்கொண்டு
யாரையாவது இறுகப் பற்றிக்கொண்டு
உடல் குறைபாடுகளைப் பற்றி சிந்தித்துக்கொண்டு
மலிவான வாசனைத் திரவியங்களைப் பயன்படுத்திக்கொண்டு
யாருடைய உள்ளாடையையோ திருடி முகர்ந்துகொண்டு
பொது அறிவை வளர்த்துக்கொண்டு
எதற்காவது பயன்படுமென்று எல்லாவற்றையும் பாதுகாத்துக்கொண்டு
சொற்பொழிவுகளில் கைதட்டிக்கொண்டு
நிழல்களுக்குப் பயந்துகொண்டு
எப்போதும் யாரையாவது கண்காணித்துக்கொண்டு
உடல் பயிற்சியினால் மரணத்தை வெல்ல முயற்சித்துக்கொண்டு
எளிய இரக்கங்களால் நம் மனிதத் தன்மையை நிரூபித்துக்கொண்டு
தங்க முலாம் பூசப்பட்ட போலி ஆபரணங்களை அணிந்துகொண்டு
அவமதிப்புகளைப் பொருட்படுத்தாமலிருக்க கற்றுக்கொண்டு
புகைப்படங்களைப் பாதுகாத்துக்கொண்டு
திறக்க மறுக்கும் கதவுகளைத் தட்டிக்கொண்டு
வேலைகளுக்குள் நம்மை நாமே மறைத்துக்கொண்டு
நம் பால்யத்தை நினைவுகூர்ந்துகொண்டு
ஒரு மூலையில் சுருண்டு படுத்துக்கொண்டு
வேறு வழியில்லை என்று எழுந்துகொண்டு
யாருக்காகவோ தியாகம் செய்துகொண்டு
எளிய உணர்ச்சிகளுக்காகப் பலியிட்டுக்கொண்டு
எப்போதோ நன்றாக இருந்தோம் என்று நினைத்துக்கொண்டு
எப்போதோ நன்றாக இருப்போம் என்று நினைத்துக்கொண்டு
சாதாரணமானவற்றை சிறந்ததென ஏற்றுக்கொண்டு
மன்னிக்க முடியாதவற்றை
மன்னித்துக்கொண்டு
நாம் ஏன்
இப்படி இருக்கிறோம்..?”

-   மனுஷ்ய புத்திரன். 

Sunday, May 7, 2017

நேற்றைய பெங்களுரு சம்பவம், எத்தன ட்விஸ்டு?

சாய்ராம்ன்னு ஒரு தனியார் நிறுவன மேனேஜரும் அவர் சம்சாரம் அம்சவேணியும் குடிகாரர்களாம், நேத்து நைட் புல்லா போதையை போட்டுட்டு அம்சவேணிக்கா (கொஞ்சம் கம்மியா குடிச்சிருக்கும் போல)  காரை ஓட்டிட்டு வந்திருக்கு. (புருஷன் பேரு சாய்ராம் என்பதை....)

வர வழியில எதுக்கோ பயங்கர சண்டை வர, அம்சவேணிக்கா மூஞ்சி மேல எவ்ளோ நாள் காண்டோ தெரியல, சாய்ராம் துப்பாக்கியை எடுத்து  மூஞ்சி மேலயே அடிச்சிருக்கார்.
 மூக்குல ரத்தம் வர பத்ரகாளி மாதிரி திரும்பின நம்ம வேணிக்கா, க்ரீச்ன்னு வண்டிய பிரேக் போட்டு நிருத்தீட்டு, ராமர் கிட்ட இருந்த துப்பாக்கிய பிடுங்கி கண்டபடி சுட ஆரம்பிச்சிருச்சு. சாய் கதவை திறந்துட்டு ஓட ஓட வெறித்தனமா விரட்டி விரட்டி சுட்ருக்கு, அதுல ஒரு குண்டு வயிற்றுல பட்ருச்சு.
  அண்ணா ஒரு பஸ் வர அதை நிறுத்தி ஓடிப்போய் உள்ள ஏற, பின்னாடியே வந்த அம்சாக்கா அந்த பஸ் ட்ரைவரை துப்பாக்கியை காட்டி மிரட்டி வண்டிய நிறுத்திருக்கு.
 அதுக்குள்ளே பஸ்க்கு உள்ள இருந்த யாரோ ஒரு புண்ணியவான் போலீஸ்க்கு போன் பண்ணி சொல்ல, போலீஸ் அங்க வந்து சாய்ராமை ஹாஸ்பிட்டல விட்டுட்டு, அக்காவை அரெஸ்ட் பண்ணியும் கூட்டிட்டு போய்ட்டாங்க.

 ஸ்டேஷன் போன அக்கா சரக்கு வாங்கி தரசொல்லி போலிஸ்கிட்ட செம்ம பிரச்சனை பண்ணிருக்கு. கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு போதை தெளிஞ்ச பின்னாடி, "அய்யோ.... என் சாயிராம் வலி தாங்க மாட்டானே, நான் கெளம்பறேன், என்னை விடுங்கோ"ன்னு அழுதுகிட்டே இருந்துச்சாம்.

இத்தனை ட்விஸ்ட் கதைல கூட வராதுல்ல?

Saturday, May 6, 2017

இரண்டு வரிகளில் நான்கு திகில் கதைகள்

"வெளியே யார் இப்படி கதவை தட்டுவது?", என ஹாலில் டிவி பார்த்தபடி கோபமாக கேட்டான் அருண், ஜன்னல் வெளியே பார்த்த ஜமுனா அலறினாள், அங்கே கதவை தட்டியபடி கோபமாக, அச்சு அசலாக அதே போலொரு அருண் நின்றிருந்தான்
-----------------------------------------------------------------------------------

பேய்களை கண்டெல்லாம் பயப்பட தேவையில்லை, எதுவும் செய்யாது, நேராக, இடது வலதாக, சில சமயம் கட்டிலுக்கு அடியில் கூட இருக்கும். ஆனால் அவை தலைக்கு மேல் இருக்கும் சமயங்களில் பார்க்காதே உன்னை கொல்லாமல் விடாது
-----------------------------------------------------------------------------------

எங்கிருந்து "டொக் டொக்", என்ற சப்தம் வருகிறதென்றே தெரியவில்லை, அறையின் எல்லா பகுதிகளிலும் சோதித்து விட்டேன், ஆஆ... அது முகம் பார்க்கும் கண்ணாடிக்குள் இருந்து தட்டிக்கொண்டிருக்கிறது.
-----------------------------------------------------------------------------------
இரவு நிலா வெளிச்சத்தில் நடப்பது சுகமாக இருந்தது, என் கருப்பு நிழல் வெள்ளை நிறமாக மாறாத வரை
-----------------------------------------------------------------------------------

Thursday, April 27, 2017

கொஞ்சம் குடிக்க தண்ணி குடுங்க அண்ணே

"கொஞ்சம் குடிக்க தண்ணி குடுங்க அண்ணே", என்று ஒடிசலாக கை கால்களில் அழுக்கு படிந்து ஒரு பெண் இடுப்பில் மூன்று வயது குழந்தையோடு ஒரு பாட்டிலை வைத்துக்கொண்டு வீட்டின் முன் வந்து நின்றது.

கோடை நீர் பற்றாக்குறையால் பத்து நாட்கள் குழாய் தண்ணீர் வரவில்லை, எனவே காலையில்தான் வீட்டில் தண்ணீர் தீர்ந்து போய் ஒரு கேன் காசு கொடுத்து வாங்கி இருந்தேன்.

 கொஞ்சம் எரிச்சல் வேறு, உடைந்த பொம்மையை வைத்து பரிதாமாக பார்த்த குழந்தைக்காக அந்த பாட்டிலை வாங்கி தண்ணீர் ஊற்றி கொடுத்தேன்.

  "நன்றிண்ணே. தண்ணி வரலைன்னு யாரும் கொடுக்க மாட்டேங்கிறாங்க, நான் சித்தாள் வேலை செய்யுறேன்" என்று பக்கத்து கட்டிடத்தை காட்டியது.

"சரி" என்றேன். கிளம்புமாறு தெரியவில்லை. "அவ்ளோதானே கிளம்புங்க" என்றதற்கு, தயங்கியபடி  "இந்த வீடு நல்லாருக்காண்ணே" என்றது அந்த பெண்.
 "நல்லாருக்கே, அதுக்கு என்ன?"
 "நாங்கதான் கட்டினோம், இதோ இவ அப்போ மூணு மாச குழந்தை, இங்கன தான் தொட்டில் போட்டுருந்தோம்" என்று எங்கள் ஹாலை காட்டியது.
பொளீரென தலையில் அடித்தது போல் உணர்வு.
"ரொம்ப நன்றிம்மா, எனக்கு தெரியல"
 நம் வசதிக்காக சிரமப்பட்டவர்கள் இப்போது வேறிடத்தில், இக்கொடை தகிப்பில் செங்கல் சுமந்து.  இன்னொரு வீட்டை உருவாக்குகிறார்கள்.

இது போன்று எத்தனையோ எளிய மனிதர்களின் அடிமை வாழ்க்கையின் சுகத்தை நோகாமல் அனுபவிக்கிறோமென்ற நினைவு உறுத்துகிறது.

 என்னுள் இருக்கும் கொஞ்ச மனித தன்மையையும் உறிஞ்சி காசுக்கு அலையும் முழு சுயநலவாதியாய் மாற்றி விட்டதோ காலம்?

 "பாப்பா சாப்டாச்சா, உள்ள வாங்க சாப்பிடலாம்" என மனைவியை அழைக்க போனேன் "ஐயோ தண்ணிக்கே ரொம்ப நன்றிண்ணே, அதெல்லாம் ஒன்னும் வேணாம்"
 "நீங்க எப்போவென இங்க வந்து. எது வேணுமோ வாங்கிகோங்க அம்மா இருப்பாங்க" என்று சொல்லி அனுப்பி வைத்தேன்.

இந்த வேலை முடிவதற்குள் யாரெல்லாம் இங்கு வேலை செய்தது என கேட்டு அவர்களை அழைத்து ஒரு வேளை உணவாவது படைத்து என் நன்றியை தெரிவித்து விட வேண்டும்.

Saturday, April 22, 2017

கருணாநிதின்னு ஒரு பொதுப்பணித்துறை அமைச்சர்

முன்ன ஒரு காலத்துல கருணாநிதின்னு ஒரு பொதுப்பணித்துறை அமைச்சர் தமிழ்நாட்ல இருந்தாராம்,
அவர் ஒருநாள் கூவம்நதியை சுத்தப்படுத்தனும்ன்னு முதல் கட்டமா மூணு கோடி ரூபாயை ஒதுக்கினாராம் ,
ஆறு மாசம் ஓடி போச்சே தவிர, கூவம் சுத்தமாகவே இல்லையாம்.
"மூணு கோடி என்னாச்சு? ஏன் கூவம் சுத்தமாகல?"ன்னு ஒரு கம்யூனிஸ்ட் சட்டசபைல கேட்க , "மூணு நாள் பொறுங்க காம்ரேட், விளக்கம் தரேன்"னாராம்.
ரெண்டு நாள் கழிச்சு, "கூவத்தில் முதலை இருக்கு, பொதுமக்கள் பீதீ"ன்னு பத்திரிக்கைல செய்தி வந்துச்சாம்.
அடுத்தநாள் சட்டசைபைல முக, "கூவம்ல முதலை இருக்கிறதால பணியாளர்கள் யாரும் வேலைக்கு வர மாட்டேன்னு சொல்றாங்க"ன்னு சொன்னாராம்.
"அப்போ அந்த மூணு கோடி"ன்னு எதிர்க்கட்சிகாரங்க கேட்டதுக்கு,
முதல் கட்ட பணிகளுக்கு ஒதுக்கப்பட்ட அந்த மூணு கோடி முழுமையா செலவாயிருசுன்னு சொன்னாராம்.
பவுன் நூறு ரூபாய்க்கு வித்தப்பவே வித்த காட்னவர்யா எங்க தலிவர்ன்னு 
நம்பிக்கை ராஜ் சொல்ல சொன்னார்.

Friday, April 21, 2017

வெண்முரசு முதற்கனல் பார்வை

"உலக இலக்கிய புத்தகங்களில் மிக பெரும் நூலாக இது அமையும்", என்ற உறுதியுடன் எழுத ஆரம்பித்து பல தொகுதிகளை கடந்து விட்டு ஜெயமோகன் அவர்களின் பெருமுயற்சிக்கு மிக பெரிய நன்றிகள்.

ஜெமோவின் சில படைப்புகளில் மொழி சற்றே அன்னியமாக முதல் சில பக்கங்களில் தெரியும், (உதாரணமாக காடு) சில பகுதிகள் கடந்த பின் அப்படியே அதன் அழகியல் உள்ளே இழுத்து விடும், மீண்டும் மீண்டும் முதலில் இருந்து படிக்க தூண்டும். அது போல் இலக்கிய தமிழ் இதிலும் ஆரம்பிக்கிறது, பின்னர் அது நம்மை புராண காலங்களுக்குள் இயல்பாய் கலந்து விட செய்கிறது.

பிரமாண்டமான ஒரு வரலாற்று திரைப்படம் கண் முன் காட்சியாய் விரிவது போன்ற எழுத்து நடை, அதற்கு மேலும் அழகு சேர்க்கும் ஷண்முகவேலின்   படங்கள் (இவரின் ஓவியம் பற்றி தனி கட்டுரையே எழுதலாம் அவ்வளவு அறுபுதமான கிறங்கடிக்கும் நம்மை அந்த இடத்திற்கே கை பிடித்து அழைத்து செல்லும் மாயங்கள்).

 கடந்த 20 தினங்களால் என்னால் முதற்கனலை விட்டு வெளியே வர முடியவில்லை, திரும்ப திரும்ப படிக்கச் சொல்லும் எழுத்துப் போதை நிறைந்து கிடக்கிறது.

கிருஷ்ணை நதிக்கரையில் ஆரம்பிக்கும் முதல் தொகுதி அங்கேயே வந்து நிறைவு பெறுகிறது.

 அழகான செடியாய் மலர்ந்து மணம் வீச வேண்டிய அம்பை, கருகி அதிலிருந்து பெரும் காட்டு தீயாய் மாறி முதல் தொகுதி எங்கும் பற்றி எரிகிறாள். அந்த பெருநெருப்பின் விஸ்வரூபம் படிப்பவருக்கும் பரவி விடுவதில் ஆச்சர்யம் இல்லை.

இத்தொகுதியில் பீஷ்மரைமரை விட பெரிய ஞானி எனில் அது விசித்திர வீரியனே, ஒவ்வொரு நொடியையும் அறிந்து வாழும் உயிர்.  எப்போதும் மரணத்தின் பிடியில் இருக்கும் அவன், உயிர் பிரிகையில் படிப்பவர்களுக்கு ஏற்படும் ரணம் சாதாரணமல்ல. எனக்கு மிக பிடித்த பாத்திரப் படைப்பு.

 சரி தவறுகளுக்கு உட்படாமல், சிந்தை மாறாமல் தன் எதிரியை கொள்வதே வாழ்வென புறப்படும் சிகண்டியின் பிரம்மாண்டம் பிற்பகுதியை நிறைக்கிறது.

 சிறிது சிறிதாய் கிளை கதைகள் விரவி கிடக்கின்றன, அது என்னை, என் மனைவிக்கு கதை சொல்லியாய் மாற்றி விட்டது.

 எழுத்தழகு என்றால் என்ன, என்பதற்கான சில பதங்களை கீழ் தருகிறேன் சுவைத்து மகிழுங்கள்

"பசித்த நாய்க்குட்டி நான்குகால்களையும் ஊன்றி திமிறி கழுத்தை கட்டில் இருந்து உருவி ஓடிவந்து தன் இயற்கையால் மாமிச வாசனையை வாங்கிக்கொண்டு சிறியவாலை ஆனந்தமாகச் சுழற்றியபடி வேள்விப்பொருளாக வைக்கப்பட்டிருந்த மானிறைச்சியை நக்கி உண்ண ஆரம்பித்தது".

"அஸ்தினபுரி என்ற அழகியின் மான்விழிகளாக நீலத்தடாகங்கள் அமைந்தன. அவள் நீலக்கூந்தலைப்போல அங்கே பூம்பொழில்கள் வளர்ந்தன. மண்ணில் நாரைச்சிறகுகள்போல வெண்கூம்புமுகடுகள் கொண்ட மாளிகைகள் அதில் எழுந்தன. நீர்பெருகும் மாநதிகள் என சாலைகள் அந்நகருக்குள் ஓடின".

"திரும்பும் கழுத்துகளின் நளினங்கள், பறக்கும் கூந்தலை அள்ளும் பாவனைகள், ஓரவிழிப்பார்வையின் மின்வெட்டுகள், சுழித்துவிரியும் உதட்டு முத்திரைகள், அசையும் கைகளின் நடனங்கள், தோள்சரிவின் குழைவுகள், இடை வளைவின் ஒயில்கள், பின்னழகின் குவிதல்கள், முலைநெகிழ்வுகளின் பேரெழில்கள் வழியாக அவர் சென்றுகொண்டிருந்தார்"

இன்னும் பத்து பக்கம் வருமளவு எழுதிக்கொண்டே போகலாம், அவ்வளவு கொட்டி கிடக்கிறது. ஒன்றை மட்டும் என்னால் உறுதியாக சொல்ல முடியும். 
முதல் தொகுதியை ஆரம்பித்து விட்டீர்கள் எனில் முழு தொகுப்பையும் படிப்பதை உங்களால் நிறுத்த இயலாது. 

ஒரே வார்த்தையில் சொல்ல வேண்டும் எனில் "காலம் பல தாண்டி தமிழில்  நிற்கப்போகும் ஒரு அற்புதம்".

இரண்டாம் பாகமான மழைப்பாடலை முடித்துவிட்டு வருகிறேன்.

Tuesday, April 11, 2017

பொன்னுசாமி என்ற ஆலமரம்

சைக்கிளை மிதித்துக்கொண்டு வந்த பொன்னுசாமி தன் வயதை பின்னொரு சிநேகமான நாளில் 97 என்று  சொன்ன போது என்னால் நம்பவே இயலவில்லை. இதுவரை ஒரு தடவை கூட அவர் மருத்துவமனை சென்றது இல்லை என்பது கூடுதல் ஆச்சர்யம் தந்த தகவல்.

 நான் கோவை தொப்பம்பட்டி, இராணுவ பயிற்சி நிலையம் அருகே புதிதாக வீடு வாங்கி மூன்று மாதம் கழித்து, ஒரு கிலோ மீட்டர் சுற்றிலும் மரங்களும் மலர்களும் பராமரிக்கப்பட்டு, மலை சிகரம் அருகேயுள்ள அழகான பாதையில் என் நடை பயிற்சியின் போது நட்பானார். கைகளை வீசி வேகமாய் நடக்கும் அவரின் வேகத்திற்கு ஈடு கொடுப்பதே சற்று சிரமம் தான்.

 சிறு குழந்தைகளுடனும், வயது முதிர்ந்த பெரியவர்களிடமும் எனது நேரத்தை செலவழிக்க நான் தயங்குவதே இல்லை, அந்த வகையில் நானே வலிய சென்று அவர் நட்பை பெற்றேன். மிகுந்த சுவாரஸ்யமானது அந்த நட்பு, சரியான வேப்ப மரக்கிளையில் குச்சி ஒடித்து, “கடையில் காசு கொடுத்து வாங்கிறதெல்லாம் எதுக்கு ராஜா? இதை பிடி, பேஸ்ட் பிரஸ் ரெண்டும் இருக்கும் சாமி” என பல் விளக்க தருவார். சில கீரைகளை எங்கிருந்தோ எடுத்து வந்து “இதுதான் முழு ஆரோக்கியமான சத்து”, என்பார்   

 “ராஜா” என்று மற்றவர்களை அழைப்பது அவரின் சுபாவம், என் மனைவியிடம் பேசுகையில், “சொல்லு சாமி”, என்றே ஆரம்பிப்பார்.
பழைய பாடல்களின் சுவை பற்றி பேச ஆரம்பித்தால் ஒரு குழந்தையின் குதூகலம் அவரின் முகத்தில் தொற்றி விடும், “போனால் போகட்டும் போடா: அவர் விருப்ப பாடலாக இருந்தது. சுசீலாவின் குரலுக்கு தீவிர அடிமையாக இருந்திருக்கிறார். “பார்த்த ஞாபகம் இல்லையோ”வை பாடி காண்பித்தார், நல்ல குரல் வளம். ஜெமினி அவரின் விருப்ப நடிகராக இருந்தார், “பொம்பள சாவகாசம் தான் அந்த மனுசனை பாடா படுத்திருச்சு”, என்று வருந்துவார்.

 எழுபதுகளுக்கு முன்பு இருந்த காங்கிரஸ் பற்றின நிறைய சுவாரஸ்யமான தகவல்கள் அவரிடம் உண்டு. தனியார் பேருந்துகளில் இதுவரை ஏறியதில்லையாம், அரசுக்கு காசு கொடுப்போம் என்பதில் பிடிவாதமாக இருந்திருக்கிறார்.     

 கோவையின் ஆரம்ப நாட்கள் எப்படி இருந்தது, எதுவெல்லாம் எப்படி மாறி விட்டது என்ற விக்கி பீடியாவை மூளைக்குள் வைத்திருந்தார்.             
 இரு கையால் கும்பிட்டு வணக்கம் சொல்லி பேச ஆரம்பிப்பதும், முடிக்கையில் “நலமா வாழ்வீங்க” என கும்பிட்டபடி முடிப்பதும் அவர் இயல்புகளில் ஒன்று.
  
 தனது மகளின் கொள்ளுப்பேரன் ஒரு வயது ஆதித்யாவை தூக்கிகொண்டு விளையாட்டு காட்டிகொண்டு மாலை வேளைகளில் வீதியில் நடந்து வருவதும், கையில் கொஞ்சம் மிட்டாய்களை வைத்துக்கொண்டு வீதியில் விளையாடும் குழந்தைகளுக்கு கொடுப்பதும் அவருக்கு பிடித்தமான ஒன்று.
ஒரு பெரிய கட்டிட பொறியாளர் அவரின் துணையுடன் தான் எங்கள் பகுதியில் நான்கு வீடுகளின் கட்டிட வேலைகளை தொடந்துகொண்டிருந்தார். ஏறக்குறைய இருபது ஆண்டு காலம் இருவரும் இணைத்து பணி புரிகிறார்கள். அதன் மேற்ப்பார்வையாளாராக இருந்தார். “கடைசி வரை சாப்பாடுக்கு யாரிடமும் கை ஏந்தாத வாழ்க்கையை கடவுள் கொடுத்துருக்கார்”, என்று சொல்லி சிரிப்பார்.     

 “ஏதாவது ஆசை இருக்கா உங்களுக்கு?” என்றேன், “இருந்துச்சு, காலம் போக போக, அதெல்லாம் தேவை இல்லாததுன்னு தோணிடுச்சு” என்றார்.       
 ஒரு வாரம் முந்தைய தினத்தில் “உடம்புக்கு முடியல ராஜா, இது மாதிரி ஒரு காய்ச்சல் இதுவரை வந்ததே இல்ல, இன்னும் பத்து நாள் தாண்டுவனான்னு சந்தேகமா இருக்கு, இதான் நாம கடைசியா பார்க்கிறோம்ன்னு நினைக்கிறேன்”என்று கையில் சிறு குச்சி கொண்டு ஊனி வந்து வீட்டில் என்னிடம் சொன்ன போது, “அதெல்லாம் ஒன்னும் ஆகாது, எல்லாம் சரியாகும்”, என்று சொல்லியிருந்தேன். ஆனால் அடுத்த எட்டாவது நாளில் தூக்கத்தில் அவர் மரணம் அடைந்து விட்டதாக வந்த தகவலை என்னால் நம்பவே இயலவில்லை.


 வாழ்வை எப்படி வாழ்வது என்பது பற்றியும், இனி எனக்கு எது வேண்டும், எது உங்கள் புன்னகைக்கு 97வயது வரை காரணம் என்பது பற்றியெல்லாம் கேட்காமல் விட்டு விட்டேன்,
ஆனால் வெகு சிறப்பான வாழ்க்கையை அவர் வாழ்ந்து முடித்து விட்டார் என்பதை அவரின் இறப்பிற்கு வந்த கூட்டம் சொல்லியது.

ஆனாலும் நூறாண்டு பலருக்கு நிழல் தந்த ஆலமரம் ஒன்று அடியோடு சாய்ந்தது.